Aπορία! Κι άλλη απορία! Ε;;;Ε;;;Ε;;Ε;;;;

Η αβαδίστ απείχε των μπλογκερικών καθηκόντων της αφού έβριθε αποριών σχετικά με το 2011.
Ως δαιμονία ρεπόρτερ βγήκε στους δρόμους...
Επέστρεψε με περισσότερες απορίες, όπως γιατί όλοι είναι έτοιμοι να σου πάρουν το σκαλπ, πως γίνεται να πιεις καφές στο Θησείο χωρίς να είσαι υποχρεωμένος να εξηγείς ανά 2 λεπτά ότι όχι δε θες να αγοράσεις το υπερ-γκάτζετ για πρεσβύωπες ράφτες και ποιος ο λόγος που τα πουλιά πεθαίνουν στο Αρκανσας Ρίβερ; τα ψάρια στο Chesapeake Bay και τώρα τα περιστέρια στην Ιταλία; Τι γίνεται με το μαγνητικό Βόρειο Πόλο; Γιατί πάει βόλτα ξαφνικά και που θα καταλήξει; Γιατί οι μάγισσες στη Ρουμανία εκτοξεύουν κατάρες;
Βεβαίως υπήρξε μια δήλωση "ανάσα" για τους αβάδιστους προβληματισμούς: "Ούτε φέτος ούτε του χρόνου θα κάνω κάτι στην τηλεόραση". Ωραία... έτσι μπορώ να την ανοίξω ήσυχη!
Ενας άλλος βαθύτατος προβληματισμός αφορούσε το τείχος στον Εβρο. Αλλά κι εδώ είχα τον καλό μου άγγελο... Υπήρξε τοποθέτηση εκ μέρους σοβαρής μερίδας του ελληνικού λαού εν είδει δημοψηφίσματος και το αποτέλεσμα ήτο σαρωτικόν.
Kαι εν τέλει όποιες απορίες είχα τις έλυσε ο Πάπας: ο Θεός κρύβεται πίσω από την δημιουργία του Σύμπαντος, γνωστού κι ως Big Bang.
ΟΚ τώρα μάλιστα!

It was a mess of good years...

Αβάδιστα αποφάσισα ότι ο απολογισμός δεν αφορά το έτος αλλά τη δεκαετία 2000-2010.
Η απόφαση εκδόθηκε με εντελώς λογικά κριτήρια, όπως το άσμα που επισυνάπτεται και η ειρωνία του που δεν επισυνάπτεται αλλά υπονοείται.
Θυμήθηκα επίσης τις προφητείες για το μιλένιουμ. Θυμάστε που θα καταστρεφόταν ο κόσμος;
Και εκεί φλάσαρα και είπα ναιρεπούστημου καταστράφηκε.
Τουλάχιστον ο δικός μου.
Κάνω απολογισμό και η δεκαετία μου στέρησε όσα με όριζαν έως τότε... χμμμ... ναι... ξανά χμμμμ... εεεε... λίγη σκέψη ακόμη,,,
Ανευ ορισμών! Ωραίο πράγμα!


ΥΓ. Εγώ και ο Γάτος σας ευχόμαστε κάτι που τώρα δε μας έρχεται τι ακριβώς οπότε βάλτε ο καθένας ό,τι νομίζει στη φράση!

Πολύ νωρίς δε νύχτωσε;

Είναι 6 παρά... Είναι ΝΩΡΙΣ!!!
Εντάξει ξέρω θα το συνηθίσω. Ολα τα συνηθίζει  ο άνθρωπος.

Που Χου είσαι στη Βιέννη για 5 μέρες και συνειδητοποιείς ότι όλες αυτές τις μέρες δεν έχεις ακούσει κανέναν να φωνάζει κανέναν να τσακώνεται και φυσικά κανέναν να κορνάρει.Δε μπορεί λες, μια ολόκληρη πόλη να είναι σε θεραπεία με xanax.
Γυρνάς στην Αθήνα και στο πρώτο 5λεπτο συνειδητοποιείς ότι θα έπρεπε αυτή η πόλη ολόκληρη να είναι σε θεραπεία με xanax.
Eνόσω οι συμπολίτες σου κάνουν αυτά που κάνουν συνήθως, δηλαδή φωνάζουν ο ένας στον άλλο, κορνάρουν και θορυβούν αράζεις στο Μουσείο για να φας λίγο ήλιο με θέα τα πρεζάκια.
Διότι στη Βιέννη ούτε ήλιο είδες ούτε πρεζάκια. Απλώς δεν έτυχε.
Ο σερβιτόρος σκουπίζει το τραπέζι ρίχνοντας τα ψίχουλα επάνω σου γεγονός που σε καθιστά ταϊστρα για τα περιστέρια και παραγγέλνεις τον καφέ σου.  Αναπολείς τα βιεννέζικα καφέ αλλά εδώ φίλε κάθεσαι έξω και έχει ήλιο. Και περιστέρια που σου την πέφτουν για να μαζέψουν τα ψίχουλα. Αλλη κατάσταση.
Γυρνάς στο σπίτι σου και κοιτάς το ψαράκι που θα φας. Ωραιότατο! Σκέφτεσαι τα ψάρια που είδες στην αγορά της Βιέννης. Μέρες πολλές νεκρά. Μετά σκέφτεσαι τις σοκολάτες. Ναι εντάξει μας το έχουν πάρει το ντου εκεί. Και στα ψωμιά.
Και στα Μουσεία. Και στα πάρκα.
Αλλά μετά σκέφτεσαι την Αθήνα, έστω και βρώμικη, έστω και όπως έχει γίνει και θυμάσαι τις μπαρότσαρκες στην Καρύτση, τα προπέρσινα χριστούγεννα στην παραλία με τους καφέδες στην προκυμαία, τις φωνές τα γέλια και... γαμώτο ακόμα την αγαπάς αυτήν την πόλη.
Ξέρεις πια ότι κανένα μέρος δεν είναι τέλειο.
Για αυτό καλό είναι όταν έχει απηυδήσει με τη μαλακία της δικής σου πόλης να πηγαίνεις κάπου αλλού. Για να σου υπενθυμίζει ότι πουθενά δεν είναι τέλεια.
.

Και by the way και επειδή τεμπέλιασα, τσακώστε και δύο αρθράκια μπουκιά και συχώριο:

Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι μια περιοχή επιβαρυμένη αλλά δεν είναι γκέτο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να επιτρέψουμε να γίνει γκέτο στην Αθήνα. Eίπε το αγόρι...
Αλλά το real estate λέει άλλα..."Αυτό που συντελείται στο Μεταξουργείο, τον Κεραμικό, στους δρόμους γύρω από την Ομόνοια, στα στενά της οδού Πειραιώς, στους κάθετους δρόμους της Αχαρνών, αλλά και στον Αγιο Παντελεήμονα, φαίνεται πως υπακούει πιστά στους κανόνες ενός συγκεκριμένου project που λέγεται «εξευγενισμός» και έχει ήδη εφαρμοστεί σε αμερικάνικες και ευρωπαϊκές πόλεις. Είναι ένας όρος που αποτελεί μετάφραση του αγγλικού «gentrification». Προέρχεται από τη λέξη «gentry» και σημείναι «η αριστοκρατία των γαιοκτημόνων». Ο «εξευγενισμός» στην πράξη παραπέμπει στη διαδικασία με την οποία φτωχές εργατικές γειτονιές στο ιστορικό κέντρο της πόλης «ξεσκουριάζονται» (φρεσκάρονται) μέσω της εισροής ιδιωτικών κεφαλαίων, με αποτέλεσμα να εισέρχονται σε αυτές αγοραστές και ενοικιαστές κατοικίας από τα μεσαία και ανώτερα στρώματα".

Είναι κάτι μέρες που αναρωτιέσαι...

 Τι κάνω εγώ εδώ πέρα; Γιατί δεν είμαι σπίτι μου να φτιάχνω μαρμελάδες... και πολλά ακόμη.
Μην ανησυχείτε είναι απολύτως φυσιολογικό!
Το παθαίνουν όλοι. Τρανταχτό παράδειγμα ο μετρ Τράγκας, ο οποίος δήλωσε:
 “Θα σταματήσω τη δημοσιογραφία για ν' ανοίξω καφετέρια!”
Σε άλλο μετερίζι : "η πρώτη καλεσμένη του ''Το πρωινό mou'' θα είναι η Ευγενία Μανωλίδου. Το ζεύγος Λιάγκα - Σκορδά θέλει να κάνει δυναμική πρεμιέρα. Η... ''Master Chef'' θα πιει καφέ μαζί τους, αλλά και θα μαγειρέψει υπό το άγρυπνο βλέμμα του Άδωνη Γεωργιάδη..."
Υπάρχει θέμα παραδεχθείτε το! "Με μπουρνούζι και πυτζάμες στην πίστα!...Η μεν Κέλυ Κελεκίδου με φακιόλι και μπουρνούζι, ο δε Νίκος Κουρκούλης με τις πυτζάμες του...εμφανίστηκαν στην πίστα".

Αλλά ας πούμε ότι το ξεπερνάς και πας στη δουλειά και φυσικά σιχτιρίζεις και διαβάζεις και το ζώδιό σου και το μόνο που σου λέει είναι "υπομονή!" και λες πάλι υπομονή, Σταδιάλα πια! Και περνάς από τα πάρκα που ξεφυτρώνουν στα Πατήσια εν μια νυκτί ενόψει εκλογών και μετά διαβάζεις αυτό:
"Σε αυτές της εκλογές συμμετέχει κάθε καρυδιάς καρύδι. Δεν καταλαβαίνω γιατί ένας κοσμογυρισμένος άνθρωπος, με γούστο και επικοινωνιακό χάρισμα δεν μπορεί να προσφέρει στην Αθήνα αφού το επιθυμεί." Θεά προχώρα σε θέλει όλη η χώρα." 
Βy the way Τάτη οι εκλογές είναι πληθυντικός άρα "τις εκλογές", το της είναι πως λέμε "της τρελής"?

Και κάπου εκεί αποφασίζεις ότι όχι δε θα πας σπίτι σου να φτιάξεις μαρμελάδες. Θα πάρεις τα βουνά!
Τώρα που βρήκες και σικ ορειβατικά;;;

Bernhard Willhelm x Camper Hiking Sneakers

Iσορροπία στο κενό!

WOW! Ti προκήρυξη! Me ξεκάθαρες απειλές! Το τι "ξερνάει" για αυτά που η δημοσιογραφική πιάτσα γνωρίζει πολύ καλά είναι απίστευτο. Ασε που στοχοποιεί ονομαστικά μεγαλο-ενημερωτές,γεγονός που εμένα προσωπικώς με άφησε αφώνου και αναύδου γωνία!
Και μετά αποστέλεται στα "Νέα"; Το άνδρο της μεσοαστικής ''όπου φυσάει ο άνεμος" θέσης;
Κι όμως! Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό.
Η προκήρυξη έφερε σε αμηχανία τους πάντες!!! Οι πολιτικοί ψελλίζουν "περί αντίδρασης της κοινωνίας" , όσοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους ξεχνάνε να αναφέρουν το όνομα του αφεντικού τους στην προκήρυξη (ολόκληρο κεφάλαιο έχει μέσα), ενώ άλλοι κάνουν εμφανώς ηλιθιωδέστατα σχόλια τύπου "Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι δεν διστάζουν να εντάξουν στο οπλοστάσιό τους και να φωτογραφίσουν δύο στιλέτα και μία σιδηρογροθιά, αντικείμενα που χρησιμοποιούνται συνήθως από κακοποιούς του κοινού ποινικού δικαίου" . Ε μααα δίκιο έχετε, αυτοί οι τρομοκράτες δεν είναι κομ-ιλ φο, τς τς τς!  Εχουμε σαλτάρει τελείως πια?
Τη διάβασα ΟΛΗ και ως γραφιάς επισημαίνω τις σωστές δόσεις ποιητικής δημιουργικότητας (...μικρά ιδιωτικά κελιά μέσα στα σπίτια μας με την χαρούμενη επίπλωση...Εμείς κουραστήκαμε από αυτό το κενό ζωής. Είπαμε φτάνει πια... όχι άλλες ξοφλημένες μέρες... όχι άλλες ταπεινώσεις στη δουλειά... όχι άλλες δανεικές προσευχές για καληνύχτα...Επιζητούσαμε το άλμα για την έφοδο στον ουρανό...) και ωμής βίας (Τα πράγματα άλλαξαν όταν ψόφησε ο βλάκας στην Κατεχάκη...θα εμβολίζαμε την πρώτη μηχανή πατώντας τον γορίλα και με διαφορετική δύναμη πυρός θα «ράβαμε» τους άλλους δύο...θα του χαρακώσουμε το πρόσωπο, μιας και οι σφαίρες μας είναι πιο πολύτιμες από τέτοιους ηλίθιους...ΤΟΥΣ ΣΠΑΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΞΥΛΟ-... κάποια στιγμή σε κάποιον τυχαίο από εσάς θα του ανοίξουμε νέες κουμπότρυπες στη στολή του). Ε φτάνει... το πιάσατε το νόημα!
Θα ήθελα να πω ότι μου φαίνονται ακατανόητα όλα αυτά, ότι δε μπορώ να πιστέψω ότι φθάσαμε εκεί, ότι δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Αλλά δε μπορώ να το πω γαμώτο... Τα σημάδια υπήρχαν από το Δεκέμβριο που κάηκε η Αθήνα. Τότε είχα διαβάσει το κείμενο του Κ. Τσουκαλά για το θέμα κι είχα πει "Ναι αυτό είναι!". Και τώρα το ίδιο λέω!!!

Little black things...

Ενόσω τηρούμε εν αναμονή της ακρόασης από τον τρισμέγιστο μάνατζερ, φορτώνουμε...
Προς το αρχείο φαίνεται ότι οδεύει για τρίτη φορά η δικογραφία για την επίθεση με βιτριόλι εις βάρος της συνδικαλίστριας κ. Κωνσταντίνας Κούνεβα. 
Τι να πεις...
Πας παρακάτω για να επιβεβαιώσεις την υποψία που πάντα είχες. Ο σύντροφος Πούτιν αγαπά Τζέιμς Μποντ. Λογικό!
Ως επαγγελματίας γραφιάς που αναζητά συνεχώς έρευνες και στοιχεία προτείνεις την ανάγνωση του βιβλίου με τίτλο Wrong όπου ο συγγραφέας λίγο πολύ λέει ότι τα 2/3 των εργασιών που δημοσιεύονται στα ιατρικά έντυπα, αποδεικνύονται παντελώς λάθος μέσα σε λίγα χρόνια. Ε ναι αφού τις έρευνες τις χρηματοδοτούν οι ίδιες οι φαρμακευτικές...
Και τώρα που εξέθεσα τα μικρά μαύρα πραγματάκια στο "φως" πάμε στην αγαπημένη μας εμμονή:
H θου κύριε δηλώνει πως: "Σε έναν κόσμο που καίγεται, κανείς δεν θέλει να “χτενίζεται”. Και αμέσως μετά πιάνει τη χτένα για να αρθρώσει την πιο ακατανόητη φράση στο γνωστό σύμπαν: Τα καλλούδια, χωρίς το βλέμμα πόθου μιας γυναίκας, χάνουν τη λάμψη τους.Ε::::

Θέλω να αγοράσω αυτό:

Bούτα!

Ναι εντάξει δεν περνάω και τις καλύτερες μέρες της ζωής μου. Μπορώ να πω μετά βεβαιότητας πλέον, ότι είναι από τις δυσκολότερες.
Οι φίλοι είναι εδώ. Αλλοι λείπουν. Και κυρίως ΕΓΩ!.
Υποθέτω ότι από τη στιγμή που αρχίζεις και σου λείπεις, θα πρέπει να αισιοδοξείς κάπως....
Χθες είχα την πρώτη καλή μέρα, μέχρι που κατάφερα και διάβασα ένα βιβλίο (τις προηγούμενες μέρες το μυαλό μου είχε άλλες ασχολίες), έφαγα γιατί πείνασα, κοιμήθηκα σωστά, μέχρι και που σκέφτηκα ότι μπορεί τα πράγματα να φτιάξουν.
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω παράπονο από τη ζωή μου. Εχω κάνει πράγματα στη ζωή μου. Δεν υπήρξε ούτε μια Παρασκευή στη ζωή μου που να σκέφτηκα|<πως ήταν η εβδομάδα σου?> και να απάντησα Ρουτίνα. Ούτε μία!
Ομως υπήρξε μια στιγμή {που κρατησε 2 χρόνια} και με τσάκισε. Γονάτισα πολλάκις αυτήν τη διετία, αλλά σηκωνόμουνα σφυρίζοντας το εγώ δε ζω γονατιστός κι έλεγα πάμε πάλι από την αρχή.
Ε τώρα έπεσα και από πάνω μου σφύριζαν μαύρα κοράκια.
Ευτυχώς ήρθαν κάτι φίλοι και τα κάνανε ξουτ αλλά αυτά εκεί. Σκέφτηκα να κρεμάσω cd από εφημερίδες πάνω μου, αλλά δεν αγοράζω εφημερίδες εδώ και χρόνια (για ευνόητους λόγους) και έτσι τα κοράκια έμειναν να κάνουν κύκλους πάνω από το κεφάλι μου. Καλά να πάθεις σκέφτηκα. Οι ρουφιάνοι οι εκδότες σε εκδικούνται.
Κάπου εκεί ανάσκελα έμαθα ότι η Γκερέκου θυσιάστηκε ως άλλη Ιφιγένεια, ότι ο Μιχάλης Χατζηγιάννης χώρισε, ότι η τηλεόραση του διπλανού εν τέλει παίζει πολύ δυνατά αλλά εγώ πάντα άκουγα μουσική δυνατότερα. Αλλά ούτε μουσική μπορούσα να ακούσω. Η εκδίκηση των μεσημεριανάδικων σκέφτηκα.
Οταν πια σταμάτησα να κοιτάω τον τοίχο, πήγα στο fresh και αγόρασα μια ντουζίνα πάστες.
Σκαλίζοντας bitter επικαλύψεις και μασουλώντας φρούτα που βγήκαν ξινά, άρχισα να αναρωτιέμαι για τη γεύση που θα ήθελα να είχε η ζωή μου.
Ακόμα δεν την έχω βρει!

Φτωχοί ήμασταν...

... Κάθε μέρα που περνούσε και αντί να ατενίσουμε τον ουρανό, πατάγαμε το on στην τηλεόραση, καννιβαλίζοντας ζωές φτιαγμένες από την παραγωγή, studio ata.

....Ολες τις όμορφες μέρες που ξοδεύαμε κλεισμένοι σε εμπορικά κέντρα αντί να περπατάμε ξυπόλητοι στην παραλία.
Φτωχοί γίναμε όταν ξεχάσαμε τι σημαίνει μπέσα και για να γεμίσουμε το κενό φτιάξαμε καριέρα.
Δεν μας έμειναν και πολλά τις νύχτες που ποζάραμε στα μπαρ αγέρωχοι φορτωμένοι με ετικέτες που φώναζαν επιτυχία, τόση επιτυχία που δε μπορούσαμε να πιάσουμε κουβέντα πια με κανέναν.
Τα χάσαμε όλα όταν περιγράφαμε τα φασίλιτις του χαϊχλίδογλου ριζόρτ και σταματήσαμε να λέμε καλημέρα στις γριές του νησιού, γιατί ποτέ δεν τις είδαμε, πως να τις δούμε εξάλλου, στο ριζόρτ είχε τα πάντα δε χρειαζόταν να βγεις.
Κάπου κάπου νοσταλγούσαμε τις μέρες που τα πράγματα ήταν πιο "γλυκά" όχι πιο εύκολα, απλώς πιο "γλυκά" γιατί είχαμε χρόνο να βρεθούμε για το τίποτα στο πουθενά με φίλους, που τώρα χάθηκαν γιατί δε θυμούνται καν πως ήταν τότε.


Επ'αφορμή του ποστ της Φλωράνς πάνω σε ένα άλλο κείμενο  και αρνούμενη να γίνω νοσταλγός ενός χθες που δε θα επανέλθει, προτιμώ να κρατήσω ό,τι καλό θυμάμαι και πάνω του να φτιάξω κάτι άλλο.
Οι αναμνήσεις είναι vintage. Καθορίζουν την αισθητική και την κουλτούρα σου.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι χάσαμε. Είναι ότι ξεχάσαμε.


Πατήστε το play στο βίδεο και συνεχίστε...

Eκπληκτίκ!!!

 'Η πως θα εξασφαλίσεις ότι θα σε αφήσουν ήσυχη!

Αν πάλι έχετε άλλες βλέψεις τσιμπήστε το άσμα:

κάμ καμ του μαι μπουντουάρ

Που πάνε τα πληκτρολόγια όταν δεν γράφουν πια???

Photos by Andrew McConnell  

Eτσι για να μην αναρωτιόμαστε... ο Andrew McConnell ταξίδεψε μέχρι τη Γκάνα και εκτός του ότι έβγαλε σούπερ ντούπερ φωτογραφίες, άλλο που ουδέποτε θα μπουν σε ταξιδιωτικό οδηγό απάντησε και στο ερώτημα.

Η συλλογή φωτογραφιών με τίτλο e-waste είναι λίγο πιο άουτς από την καθημερινή εικόνα που έχουμε εμείς που ακόμα κατοικοεδρεύουμε στο κέντρο. Κάθε κάδος και τσιγγάνος να ανασκαλεύει για να εντοπίσει στα σκουπίδια μέταλλα ή ότι άλλο μπορεί να πουληθεί.
Η Γκάνα βέβαια είναι ο σκουπιδοντενεκές της Δύσης, αλλά ΟΚ γιου γκατ δε μέσατζ!

Περισσότερες απορίες...

‘Love at First Light’ by Aaron McPolin

...Πιθανότατα να φταίει ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια υπήρξε η ανάγκη να δουλέψω την Κυριακή. Οπότε μου σκασε αρχή της εβδομάδας κάπου την Κυριακή το μεσημέρι. Μπορεί στο ασυνείδητο να ανακλήθηκε το τραύμα Συντάκτρια σε εφημερίδα, Κυριακή βάρδια, ώρα 3 να είστε εκεί.

Το ξεπέρασα. Ετσι νόμιζα τουλάχιστον.

Η Δευτέρα λοιπόν!

Το  μυαλό μου είναι κάπως έτσι. Ετσι; Ετσι. Φωτεινό. Καμμένο. Κάνει κύκλους. Κύκλους γύρω από τον εαυτό μου. Που είναι πίσω από τις φλόγες. Και δεν είναι. Είναι εαυτός ή εφέ;

Είμαι εγώ ή το γαμημένο το photoshop;;;

ΟΚ βρίζω. Αυτό πάντα είναι καλό. Με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Το όχημά μου για προσεδάφιση είναι το μπινελίκι. Κυριακή απόγευμα βάρδια στην εφημερίδα. Αυτό είναι συντριβή του αεροσκάφους, αφήστε τα μην τα θυμόμαστε τώρα...

Ενιγουέη...διαβάζω. Διαβάζω Γιουνγκ την Κυριακή το βράδι. Και αυτό με επαναφέρει.

Είναι Κυριακή βράδι και διαβάζω ένα βιβλίο.

Ωραία; Ωραία! Δευτέρα!

Είμαι στο γραφείο. Τρία διαφορετικά άτομα μου μιλάνε για 3 διαφορετικά θέματα, απαιτούν την απόλυτη προσοχή μου ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ!

Εχω διαβάσει Γιουνγκ. Ξέρω πως να το σταματήσω. Να το σταματήσω; Να το παρακολουθήσω;

Να το τυλίξω ή θα το φάτε εδώ;

Ωραία! Δευτέρα! Οχι Παρασκευή. Θέλω να με προσέξεις. Δεν είναι Παρασκευή. Είναι Δευτέρα.

Δευτέρα και το καις. Το καις ήδη, τρως ένα αοκολατάκι, φτύνεις το κερασάκι που χει μέσα επιστρέφεις στην πραγματικότητα. Οι δύο από τους τρεις κουράστηκαν και έκλεισαν.

Ο τρίτος δεν έχει σημασία και από την αρχή αυτό ήταν το πρόβλημα.

Η έλλειψη σημασίας!

Και αυτό ελπίζω να αφορά μόνο αυτή τη Δευτέρα!!!

Δε μπορώ να γράψω!

Ανεβοκατεβαίνω στις γραμμές και τις παραγράφους, βοηθάει και ο γάτος που κυνηγάει τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο, αλλά let's face it...Δε μπορώ να γράψω.

Αν δεν είσαι επαγγελματίας γραφιάς ιδέα δεν έχω πως το αντιμετωπίζεις.

Υποθέτω δε δίνεις καμία σημασία.

Απόκριες λέω. Ερχονται απόκριες, ήτοι σε παίρνει να υποδυθείς το μη επαγγελματία γραφιά και να ανεβάζεις αναρτήσεις χωρίς λόγια, άντε καμιά λεζάντα το πολύ!

Αλλά αυτό δεν είναι και η στολή των ονείρων μου!

Μήπως να ντυθώ σπανιόλα;

Και πάλι...

Χρονικό κενό... σκέψεις ανάκατες περπατώ στη Βουκουρεστίου ρίχνοντας ολίγα σιχτίρια στον εαυτό μου, όχι γιατί δε μπορεί να γράψει, αλλά γιατί ρε μαλάκα 5 χαρτιά έπρετε να μαζέψεις και έφερες τα μισά, είπαμε να έχεις άρνηση αλλά ΕΛΕΟΣ!

Ε ναι έλεος. Το πρόβλημα με την αποδοχή κληρονομιάς είπα στη συμβολαιογράφο είναι ότι προϋποθέτει την αποδοχή του θανάτου. Εχετε δίκιο μου είπε αυτό είναι όντως το πρόβλημα. Και πολύ τη συμπάθησα! Και έτσι έριξα λιγότερα σιχτίρια στον εαυτό μου και στην άρνησή του.

Και πάλι...

Η Αθήνα είναι ωραία πόλη, όταν κάποιος παίρνει τηλέφωνο ότι θα σκάσει βόμβα στην Ομόνοια. Αδειάζει το κέντρο από αυτοκίνητα και εγώ περπατώ αμέριμνη χαζολογώντας στα πέριξ της ιστορικής πλατείας. Αποκλειστικό. Εχω αποκλειστικό. Κανένας εκλεκτός συνάδελφος δεν έχει αριβάρει ακόμα στο κέντρο, άλλη μια ευκαιρία επαγγελματικής καταξίωσης στα χαμένα

γιατί εγώ σουλατσάρω αντί να...

Και πάλι...

Η ιδέα του να ντυθώ σπανιόλα και να πάρω αποκλειστική συνέντευξη από τον αρχηγό του νέου πυρήνα τρομοκρατών,  ενόσω θα ψάχνω να  βρω τα χαρτιά και όλα τα υπόλοιπα που λείπουν για να αποδεχθώ αυτά που θα αποδεχθώ θέλω δε θέλω, είναι... Φαίνεται να είναι μια καλή ιδέα.

Ασε που μπορεί και να παλουκωθώ επιτέλους για να γράψω...

Ολίγον κρίστμας σπίριτ Αβάδιστη...

Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι... Διαβάζω διάφορα απολογιστικού τύπου κείμενα από δω και από κει. Ετσι για να ξανατακτοποιηθούν τα πράγματα κάπως μέσα στο κεφάλι μου. Ας πούμε μαθαίνω ποια ήταν η πλέον δημοφιλής λέξη μετά το Farmville στα status updates του facebook. Και ήταν το FML ήτοι Fuck My Life. Για τη χρονιά που τελειώνει όπου να 'ναι.  Ωραία τακτοποίηση.
Ο Vima FM παίζει ρέκβιεμ, στο ενδιάμεσο πετάει επικήδειους και αναρωτιέμαι αν ο Στάλιν είχε επιβάλλει αντίστοιχα όταν πέθανε. Θα το ψάξω! Περαιτέρω με τσακίζει το ότι σε όλα τα θέματα του site, tanea.gr υπάρχει η δυνατότητα σχολιασμού εκτός από το θέμα του θανάτου του κυρ Χρήστου. Εκεί έχει απενεργοποιηθεί. Στο θέμα του θανάτου άλλων δεν έχει.
Διαβάζω  "Το κενό που αφήνει θα το αισθανθούν ο Τύπος αλλά και ο καλλιτεχνικός κόσμος, η πολιτική αλλά και ο χώρος της Εκπαίδευσης, της Αρχιτεκτονικής, της Οικονομίας. Θα το αισθανθεί ο κοινός πολίτης. Γιατί γι' αυτόν τον κοινό έλληνα πολίτη πάσχιζε μια ολόκληρη ζωή ο Χρήστος Λαμπράκης. Για να τον βοηθήσει να ενημερωθεί και να αναπτυχθεί πνευματικά, πολιτικά, δημοκρατικά." Οπότε μήπως μπορεί να ενεργοποιήσει τα σχόλια από κει που είναι? Γιατί θα με βοηθήσει να αναπτυχθώ καλύτερα να ξέρω ότι όπως μπορεί να σχολιαστεί ο θάνατος του Μόραλη από τον έλληνα πολίτη, έτσι μπορεί να σχολιαστεί και του κυρ Χρήστου.
Μπαααααα....
Ο Λαμπράκης είναι και μετά θάνατον στο απυρόβλητο.

Ηνάφ ιζ ηνάφ ! Βγαίνω μια βόλτα

Αγιε Βασίλη μ' ακούς...???

Matteo Rosin Captures Hot Heavenly Sadness

Aν και ο μετρ τείνει προς την εκδραμάτιση και πιθανότατα το μελό, αποφάσισα ότι ας πάει και το παλιάμπελο μερικές φορές it doesn't hurt 2 Β μελοντραματίκ

Και τώρα τι...???

 

by Rachel Freire

Χαρήκαμε ... (αυτό είναι ειρωνεία σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε)

γύρισα

ΠOY γύρισα...?

ΠOIA γύρισα...?

Chair to nowhere...

Foto by Veronika Pinke


Eκεί είμαι...ή από κει έφυγα?

Tι εννοείς 41 βαθμούς το Σ-Κ???

Δηλαδή αν γράφει 41 το meteo, τότε θα είναι τουλάχιστον 45-46 βαθμοί κανονικά.
Οχι όχι δε θα πανικοβληθώ αλλά lets face it έχω 3 μέρες μπροστά μου για να δω που θα πάω και τι θα κάνω το Σ-Κ.
Μη σου πω και τη Δευτέρα. Να χτυπήσω μια μέρα άδεια και να την κάνω για κανά βουνό.
Να πάρω τα βουνά, τώρα που είμαι και σε ντε-τοξικέ ντε-καπνιζε φάση, αυτή είναι η καρασωστή κίνηση.
Από την άλλη σκέφτομαι ότι αυτό είναι το Σ-Κ της μεγάλης εξόδου, θα παίζουν οι γνωστές ουρές στα διόδια, οι γνωστοί ρεπόρτερ στις ουρές χιλιομέτρων, οι γνωστοί νοικοκυραίοι να ωρύονται, τι δουλειά έχω εγώ να εμπλακώ?

Οπότε αλλάζω και πάλι γνώμη, όχι μωρέ που να φύγουμε, κάτσε εδώ.

• Θα πάμε το βράδυ στην παραλία (σε χρόνο dt γιατί θα λείπουν όλοι),
  
• θα την πέσουμε να κοιμηθούμε εκεί (διότι ακόμα κάνουμε αυτές τις αηδίες 40 χρονών άνθρωποι)
• θα ρίξουμε μια βουτιά το πρωί (με το ξύπνημα) και προτού αρχίσει το λαϊκό προσκύνημα...
• θα πάμε να φάμε πρωινό σε κανά χαϊχλίδογλου hotel με αμερικανούς (πράγμα το οποίο είναι πάντα κολοσσιαία αστείο) και
• θα γυρίσουμε σπίτι μας εξαντλημένοι οπότε θα ξεραθούμε στον ύπνο με το air condition

Αυτά μέχρι να ξανα-αλλάξω γνώμη.

ΥΓ. Δεν έχω καπνίσει ακόμη!

48 hours...

... και είναι τρομακτικό!

Ακόμα δεν έχω ανάψει τσιγάρο. Χμμμ....

Αν τελικά το κόψω :

1. Θα εκπλαγώ αφάνταστα
2. Θα μείνω άναυδη δηλαδή κι ίσως ξεχαστώ και ανάψω ένα τσιγάρο...

Μερικές φορές με τρομάζω!