Ανάρτηση ενδελεχούς απιθανότητας

Παραμένω σε mode οξύμωρης διαβίωσης.

Παρακολουθώ τον πακιστανό στο φανάρι να επιμένει να καθαρίσει το τζάμι μου μια μέρα που βρέχει. Βρέχει. Δε γίνεται να καθαρίσεις το τζάμι. Το ξέρω ότι ο καθαρισμός παμπρίζ είναι μια πρόφαση για σένα, μια πρόφαση επιβίωσης. Αλλά βρέχει!

Παρατηρώ τα παιχνίδια δύναμης που παίζουν γύρω μου και επιμένουν να με περιλάβουν εντός τους, ενόσω η προσωπική μου ταμπέλα γράφει ευκρινώς "πέρα βρέχει". Το ξέρω η δύναμη ειναι μια πρόφαση για σας, μια πρόφαση για να μπορέσετε να υπάρξετε. Αλλά είπαμε βρέχει! Πέρα!

Διαβάζω, όσο περισσότερο μπορώ, αυτά που γράφουν άλλοι. Διαβάζω προσεκτικά πίσω από τις γραμμές, παρεισφρύω διακριτικά στα νοήματά τους. Το ξέρω ότι και αυτά είναι μια πρόφαση. Μια πρόφαση για να στερεωθεί η πραγματικότητα. Αλλά ολισθαίνει προς την αυθαιρεσία.

Κοιτάζω τα εποχικά χριστουγεννιάτικα δέντρα, φορτωμένα, αλήθεια δε φαίνονται πιο βαριά και πιο ψεύτικα από ποτέ; Ηταν η πρόφασή μας γιατί ξεχάσαμε το πιο βασικό: Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα.

Τι θέλω να είμαι?

Δε θέλω να'μαι ένας ακόμα κρυμμένος θησαυρός, ένας ακόμα παγωμένος ποταμός, ένας ακόμα που φοβήθηκε να πάει παρακάτω...

Μάλλον επανέρχομαι...

Υπήρχε πρόβλημα...

Δηλαδή ακόμα υπάρχει. Ερχεται και φεύγει, εξαρτάται από την ημέρα. Πλήττεσαι από παντού και κυρίως πλήττεσαι εν τω βάθει. Αξιοπρέπεια, αίσθημα δικαιοσύνης, ευθύτητα χαρακτήρα, αίσθηση εαυτού. Ενα έθνος περνά τα πρώτα στάδια της απώλειας. Αρνηση και θυμός. Παλινδρομούμε, συνεχώς από πέρυσι, μεταξύ του "λεφτά υπάρχουν" και του "που πήγαν τα λεφτά; ποιος τα έφαγε;". Ο θυμός εκφράζεται με βίαια ξεσπάσματα πιστολιές στον αέρα, με γιαούρτια και προπηλακισμούς, και τίτλο "λαϊκό αίσθημα, δίκαια αγανάκτηση".
Η ψυχοπαθολογία της ελληνικής οικογένειας, σε κλίμακα κοινωνίας. Γυρνάω σπίτι κάτι μου χει πάει στραβά πλακώνομαι με όποιον βρω μπροστά μου, τα κάνω πουτάνα και μετά καθόμαστε όλοι μαζί να φάμε. Μέχρι το βράδι τα πράγματα γυρνάνε εκεί που ήταν. Μια οικογένεια είμαστε άλλωστε...

Είναι κι αυτή η αίσθηση του αδιέξοδου, το "δεν υπάρχει σωστή απάντηση", εκείνο το "και τι να κάνεις;"
Που καταλήγει στο να σου φταίει ο άλλος, οι άλλοι, τα πάντα ΟΛΟΙ.
'Η να σου φταίει ο εαυτός σου. Που επλήγη, που τον νιώθεις αδύναμο να αντιδράσει, γιατί δεν ξέρεις πως, ο παλιός ο τρόπος δεν υπάρχει και ποιος είναι ο καινούργιος κανείς δεν ξέρει... ή μπορεί να μην είναι ο δικός σου.

Γιατί ο δικός σου ο τρόπος και παλιά δεν ήταν ο τρόπος των περισσοτέρων. Πως θα μπορούσε να γίνει τώρα; Τ'ώρα που όλα έχουν απορρυθμιστεί κι εσύ ο ίδιος ακόμα πιο πολύ;
Δεν είναι αυτά που έχασες, που χάνεις που θα χάσεις. Η απώλεια είναι ανθρώπινη κατάσταση.
Αυτό που μας τσακίζει όλους είναι που δυσκολευόμαστε να ανακαλύψουμε την αλληλεγγύη, τη συμπάθεια, την αίσθηση της κοινότητας. Να τις θυμηθούμε...

Σιχαμένα παιδάκια και άλλες ιστορίες

Διαφημιστικά για το young director award

Και μετά αυτές οι φωτογραφίες, αυτός ο τίτλος:

“Where Children Sleep”

Αφιερωμένο στο μπαμπά μου...

...που με έμαθε να φτιάχνω χαρταετούς!

%##@!!!??

Ξεκινάμε... Μπαίνω στο αμάξι. Ανεβαίνω Γαλατσίου. Εμπροσθέν μου... αμάξι που έχει μείνει. Φλας δεξιά, αναμένω να περάσει το πρώτο αμάξι και βγάζω μουρίτσα για τα δέοντα.  Ο δεύτερος αμαξοφόρος γκαζώνει με την καμία, ενώ προ ενός λεπτού χάζευε.
Διασταύρωση Βείκου και Γαλατσίου. Νεανίας με minicooper κλείνει το μισό δρόμο για να μη κάτσει στην ουρά και να στρίψει πρώτος. Με χαρακτηριστική άνεση, πετάει τη γόπα του στο δρόμο και κατόπιν φτιάχνει το μαλλί στον καθρέφτη. Το φανάρι -για το οποίο παραβίασε την προτεραιότητα όλων- ανάβει αλλά δεν έχει ολοκληρώσει την κόμμωση. Οταν κορνάρουν οι αναμένοντες, μπινελικώνει "πως κάνετε έτσι;" και γκαζώνει.
Μάθημα κεραμεικής. Συμμαθήτρια η οποία δημιουργεί σετ πιάτων, κοιτάει το αξεπέραστης παράνοιας τσαγερόν που φτιάχνω και μου φτύνει την εξής φράση: "Και ποια η χρησιμότητά του;"
Μπαίνω στη δουλειά. Μου στέλνουν οδηγίες για την ανάρτηση άρθρων. Με επισημότητα. Μέχρι το απόγευμα αποδεικνύεται ότι οι 2 από τις 3 ήταν λάθος και η τρίτη ήταν τόσο κακώς διατυπωμένη που τελικά έκανες λάθος. Είμαι βέβαιη ότι το άτομο που τις έγραψε θα πάρει μπόνους.
Φεύγω αργά αλλά it's ok. Φτάνω στα Πατήσια. 8χρονα πουλάνε μαγκιά κλείνοντάς μου το πεζοδρόμιο, όχι γιατί θέλουν να μου κάνουν κάτι αλλά γιατί πιστεύουν ότι θα με τρομάξουν.
Μπαίνω σπίτι, ανοίγω τηλεόραση. Οικογενειακές ιστορίες. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που βγαίνουν και ξεφωνίζονται και εν τέλει για ποιο λόγο;
 Την κλείνω. Ακούω μουσική. Μαζεύω μανταρίνια από τα δέντρα που έχω στην ταράτσα. Ανάβω τσιγάρο και σκέφτομαι ότι δε μπορεί να είναι ο κόσμος μας αυτός!
Now i see... 

ΥΓ. Μην ανησυχείτε θα επανέλθω στην έγκριτη ενημέρωσή σας αλλά σήμερα ήταν αυτό.

Ελλείψεις σε βασικά αγαθά!

Ενα ταρίφι κόντεψε να ρίξει το αυτοκίνητό του στον κάδο σκουπιδιών για να μη με αφήσει να αλλάξω λωρίδα, παρότι και φλας έβγαλα εγκαίρως και ούτως ή άλλως ήμασταν μποτιλιαρισμένοι.
Τον κοίταζα να στριμώχνεται και γέλασα! Γέλασα γιατί ήταν μεγάλος καραγκιόζης και στο βάθος το ήξερε κι αυτός γιατί δε με κοίταζε, απλώς προσπαθούσε και περίμενε να αρχίσει ο καυγάς.
Ποιος καυγάς; Πάρε την παθολογία σου και στρίμωξέ τη μαζί με το όχημα όπου νομίζεις.
Δεν πήγα κατευθείαν στη δουλειά. Αποφάσισα να πάω στο μάθημα κεραμεικής (εξωφρενική πολυτέλεια!). Ακόμα καλύτερα! Η λάσπη (πηλός) για τους εκτός σιναφιού είναι ωραιότατο υλικό. Κυριολεκτικώς και μεταφορικώς.

Μετά στη λάσπη (δημοσιογραφία) για τους εκτός συναφιού διαπίστωσα τα εξής:

"Διεθνής έκθεση αναφέρει ότι οι απαιτήσεις μας πλέον ξεπερνούν κατά 50% την παραγωγική ικανότητα του πλανήτη, καθώς συνεχίζεται η «υπερκατανάλωση» από τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη, με την Ελλαδίτσα μας να φιγουράρει 20ή στη λίστα".
Να πω ότι εκπλήσσομαι; Δε θα το πω... Και να θελα μετά διαβάζω αυτό:
"Μαχαίρι άνευ προηγουµένου στις πιστωτικές κάρτες φέρνει η κρίση. Τα χρηµατοπιστωτικά ιδρύµατα µειώνουν τα πιστωτικά όρια, καταργούν τις άτοκες περιόδους χάριτος και λένε «όχι» σε περισσότερες από τις µισές νέες αιτήσεις. Και οι κάτοχοι των πιστωτικών καρτών γυρίζουν όµως την πλάτη στο πλαστικό χρήµα και ο τζίρος που γίνεται µε πιστωτικές έχει πέσει κατά 30% τους τελευταίους µήνες". 
Να πω ότι μου κάνει εντύπωση; Οτι μου κάνει περισσότερη εντύπωση από τις εποχές που αναρωτιόμουν ποιοι είναι αυτοί που παίρνουν εορτοδάνεια για να πάνε διακοπές για να διαπιστώσω μερικά χρόνια μετά ότι είναι οι ίδιοι που πρωταγωνιστούν στον alpha και κάνουν το Σαμοϊλη να ποζάρει με αυταρέσκεια;
Ξέρω ότι είμαι από τους τυχερούς της κρίσης. Δεν έχω χρέη, δεν έχω υποχρεώσεις, δεν έχω εξαρτώμενα μέλη (ο Γάτος δεν υπολογίζεται), αλλά επίσης ξέρω ότι για τους ίδιους λόγους ήμουν παρίας στα μάτια των νοικοκυραίων (κάμπινγκ...; καλά εσύ δε θα κάνεις οικογένεια...; μέχρι πότε θα γυρίζεις...;).
Γιατί αυτοί που πραγματικά υποφέρουν σε αυτήν την κρίση και βρίσκονται στην πιο δεινή θέση ουδέποτε με έκριναν ουδέποτε ασχολήθηκαν με όλα αυτά και αυτή είναι η προσωπική μου πείρα.
Ο πιο φτωχός μικροσυνταξιούχος που ήξερα θυμάμαι μου είχε πει "διασκέδασε τώρα που μπορείς, αρκεί να είσαι συνετή".

Το έλλειμμα που έχουν οι έλληνες, είναι έλλειμμα σύνεσης!

Πολυτέλεια, part II

Δεν ξέρω τι κάνει ο Don Drapper, δεν ξέρω πως την παλεύουν τα "ορθά" ζευγάρια στην Αμερική, γνωρίζω όμως πολύ καλά πως είναι να μην έχεις σύζυγο, οικογένεια, υποχρεώσεις. Είναι έτσι ακριβώς, δεν ξέρεις αν τα έχεις όλα ή απολύτως τίποτα.
Υπάρχουν ΠΣΚ που σε χτυπάνε κάτω από τη μέση (το τελευταίο εμένα με χτύπησε στη μέση κυριολεκτικώς) και ανήμπορος να κινηθείς, να απασχοληθείς με κάτι, παραμένεις στο κρεβάτι διαβάζοντας την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Κάνεις ζάπινγκ, για να ανακαλύψεις ότι η τηλεόραση παραμένει η πιο άχρηστη αγορά που χεις κάνει, δε μπορείς να χαζολογήσεις στο internet γιατί σε τσακίζει η μέση σου, οπότε ξαπλώνεις και προσπαθείς να κοιμηθείς...
Και δεν κοιμάσαι...Πρώτα είναι το κουνούπι. Μέχρι να χορτάσει. Μετά είναι η ζέστη. Μέχρι να δροσίσει. Κι εκεί γύρω στις 3 το πρωί δε μπορείς πια να αποφύγεις αυτό που ήδη ξέρεις. Το κενό!
Σκέφτεσαι ότι φταίει η επέτειος, πέρυσι τέτοια μέρα έθαψες τη μάνα σου. Αλλά δεν είναι αυτό. Βοηθάει αλλά δεν είναι αυτό. Λες φταίει που οι φίλοι σου λείπουν αλλά δε λείπουν όλοι και ξέρεις ότι αρκεί να σηκώσεις το τηλ. Αλλά δεν το κάνεις. Είναι η ώρα του "δεν έχω απολύτως τίποτα".
Κι όμως έχεις τα πάντα. Εχεις ελευθερία κινήσεων, έχεις την πολυτέλεια να φεύγεις όποτε θέλεις από όπου θέλεις, δεν κουβαλάς κανέναν. Και δεν έχεις κανέναν. Η τουλάχιστον έτσι νιώθεις εκείνη τη στιγμή και σε πονάει κι η μέση σου και αρχίζεις να βλέπεις τις φοβίες σου να σου ρουφάν το αίμα και απλώς περιμένεις να χορτάσουν. Σε παίρνει ο ύπνος κλαίγοντας (το δικαιούσαι άλλωστε) και ξυπνάς από το τηλ που χτυπάει. Είσαι καλά; Οχι με έχει τσακίσει η μέση μου, άστα... με έχει πάρει από κάτω. Σκέφτεσαι τα γηρατειά για πρωινό και ανάβεις το πρώτο τσιγάρο της ημέρας.
Προσπαθείς να θυμήσεις στον εαυτό σου ότι έχεις την πολυτέλεια να κάτσεις όλη μέρα στο κρεβάτι., έχεις το λάξιουρι (luxury ελληνιστί) να μιζεριάσεις όσο θέλεις, να αφήσεις τον πόνο να ξεχυθεί, όλον τον πόνο, αυτόν της ημέρας, αυτόν του πένθους, αυτόν του τίποτα, αυτόν που σε κάνει να νιώθεις μικρός, τόσο μικρός όσο η Αλίκη....
Το ξέρεις ότι θα μεγαλώσεις πάλι. Το ξέρεις και τις στιγμές της αμφιβολίας ... αλλά ..
Οταν τελικά βραδιάσει θα πάρεις το αυτοκίνητο και θα πας να μείνεις σε φίλο. Απόψε. Που το κενό σου πήρε το ντου.

Εχεις και αυτήν την πολυτέλεια!

Το ήθος του πένθους

Τα μπλουζάκια δήλωση "Ημουν κι εγώ εκεί" ένδειξη γυμνασιακού χαβαλέ που καθιέρωσε στο συλλογικό ασυνείδητο ο Θέμος, σετάκι με ξέκωλα wannabe's, τώρα έγιναν στολή κηδείας και μέσο αντίστασης στη φίμωση του Τύπου.
Και καλά το θέμα της φίμωσης θα το άντεχα, διότι η παραμύθα κρατάει χρόνια. Ανεξάρτητοι μαχητές της ελευθερίας δήθεν τάχα μου σπιλώνουν και ξεφωνίζουν τους αντιπάλους αυτού που πλήρωσε και το πόπολο παρακολουθεί την αρένα τρώγοντας πίτσες.
Αλλά! ΑΛΛΑ!
Ο θάνατος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να ντύνεται με μπλουζάκια.
Αναρωτιέμαι για το ήθος ενός ανθρώπου, τη στιγμή που ο θάνατος του έχει στερήσει κάποιον που αγαπούσε κι αντί να νιώθει συντετριμμένος από το οριστικόν του πράγματος, πηγαίνει και τυπώνει μπλουζάκια για να φορέσει στην κηδεία.
Για να γίνει τηλεοπτικό υλικό, για να γίνει θέμα!
Εγώ αυτό το λέω ασέβεια!
Αει σιχτίρ πια!

Eεεε...χμμμ...ναι...μπααα όχι

Το πρόβλημα όταν γαζώνουν κάποιον εν ψυχρώ είναι ότι δε μπορείς να το παίζεις τραλαλά σα να μη συμβαίνει τίποτα. Είμαι ίσως μια από τους ελάχιστους που δε διάβαζαν το troktiko, θεωρώντας πως απευθύνεται στα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου. Αντίστοιχα δε βλέπω τηλεόραση και δελτία ειδήσεων, δε διαβάζω περιοδικά life style κ.ο.κ.

Εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθώ την αγαπημένη μου δουλειά, ήτοι το ρεπορτάζ να κινείται στα δύο άκρα. Αναπαραγωγή Δελτίων τύπου και PR από τη μία, λεκτικές βιαιότητες και "εκβιασμοί" από την άλλη. Οτι πάνω κάτω συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία εν γένει.
Κομ-ιλ-φω συμπεριφορά εκεί που δε μας παίρνει και αγενές καουμποϊλίκι εκεί που μας παίρνει.
Εδώ και πολλά χρόνια επίσης έχω πάψει να απαντώ "Δημοσιογράφος" στην ερώτηση "τι δουλειά κάνεις;".
Οσο ήμουν στα ΜΜΕ δήλωνα Γραφιάς. Ηταν πιο ειλικρινές. Ηταν ακόμα πιο ειλικρινές όταν έφυγα από τα ΜΜΕ και δούλευα ως γραφιάς σε εταιρείες. Τουλάχιστον δεν κοροϊδευόμασταν μεταξύ μας. Εγραφα επί παραγγελία. Καθαρά και ξάστερα!
Είχα προσπαθήσει πιο πριν να διοχετεύσω όλες τις "ανεπιθύμητες" ειδήσεις που έβγαζα σε άλλα Μέσα πιο ανεξάρτητα. Οι περισσότεροι ρεπόρτερς αυτό κάνουν για να ξεκαβλώνουν. Αφού αυτός που σε πληρώνει δε σε αφήνει να γράψεις τίποτα από αυτά που βρίσκεις, τα δίνεις κάπου αλλού, χωρίς να φαίνεσαι. Τότε δεν υπήρχαν blogs, οπότε τα έδινες σε μικρές εφημερίδες, που όμως όπως κατάλαβες αργότερα, δεν κόπτονταν για την ελευθερία του Λόγου, απλώς μάζευαν κόσμο/αναγνωστικό κοινό έτσι, μέχρι να φτάσουν στο σημείο να γίνουν εμπορεύσιμες και μετά να κόψουν και αυτές τις πολλές αποκαλύψεις (τύπου... εε αυτόν μην τον χτυπάς μας έδωσε διαφήμιση) ή να αρχίσουν τους εκβιασμούς (θέλω βρώμες για τον τάδε γιατί μας έκοψε απο το budget).
Λίγο πιο μετά είδα να "ανθίζουν" τα blogs, να κλείνουν τα blogs για "εκβιασμούς", τηλεοπτικούς δημοσιογράφους να γίνονται brands και να ανοίγουν sites, να σφάζονται μεταξύ τους με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ και ξεφωνητά....Λιοντάρια-Χριστιανοί: 0-7 σκέφτηκα... Αστο μακριά!
Και κάπως έτσι φύγαμε κάμποσοι από τη δουλειά! Μέχρι να καθαρίσει η αρένα... Αλλά δεν το περιμέναμε ότι θα έφτανε το πράγμα εδώ που έφτασε...

YΓ. Κακώς δεν το περίμενα, αφού ο Καρατζαφέρης δήλωσε ότι  «δεν δολοφόνησαν μόνο τον Σωκράτη. Δολοφονήθηκε το επάγγελμά μας».ΜΑΣ???

Περιμένοντας την καταιγίδα...

...τελώ επισήμως σε κατάσταση μελαγχολίας. Χθες είδα την πανσέληνο, δραπετεύοντας από ένα πολιτιστικό κέντρο Βριλησσίων πλήρες επισκεπτών και εκθετών στο στάδιο της εμμηνόπαυσης.

 Διέσωσα τη Little-Lu μπήκαμε στο αμάξι κοιτάξαμε το φεγγάρι και το ραδιόφωνο έκανε την καίρια τοποθέτησή του. Επαιξε το I cant escape myself.

Eίχε τα δίκια του! 

Για πολλοστή φορά βλέπω τη ζωή μου όπως την ήξερα να καταργείται. Μου πήρε μήνες συνετής σκέψης, υπολογισμών και επιβεβαίωσης, αλλά το συμπέρασμα ήταν το ίδιο. Ι cant escape myself. Μπορεί τελικά και να μη χρειάζεται είπα. 

Είχα τα δίκια μου!

Η καταιγίδα στο κεφάλι μου, δε μπορεί, θα υλοποιηθεί όπου να ναι, θα ξεσπάσει κι εκεί έξω. Εν τω μεταξύ, εγώ περιφέρομαι ασκόπως και σκέφτομαι ότι μόνο τα ψόφια ψάρια παρασύρονται από το ρεύμα. Διαβάζω τα της εκλείψεως και διαπιστώνω την παντελή άγνοια ακόμα και των αστρολόγων για το τι έρχεται : "We have not seen such an extreme eclipse in years. Actually, astrologers have gone back 500 years and we have not been able to find anything like the one that is due June 26". 

Ωραία! Το ήξερα ότι οι υπολογισμοί μου ήταν απλώς αναβολή για να κάνω πράξη αυτό που είχα ήδη αποφασίσει. Αύριο είναι η τελευταία μου μέρα στη δουλειά κι αυτό συμβαίνει γιατί εγώ το θέλησα.

Αυτό με κάνει πολύ καλή φίλη του Νίτσε:

Ωριμότητα του ανθρώπου: είναι να ξαναβρίσκει τη σοβαρότητα που είχε παιδί, όταν έπαιζε. 

 

Kουκου!!! Στη φωλιά του κούκου...

Χάθηκα... Κυριολεκτικώς! Δε συνηθίζω να χρησιμοποιώ το μπλογκ ως προσωπικό εξομολογητήριο, ήταν μάλλον για μένα ένα σημείο που απλώς έγραφα όσα δε μπορούσα να γράψω στη δουλειά. Οπως κάνουμε όσοι ανήκουμε στην κατηγορία Αλήτες Ρουφιάνοι Δημοσιογράφοι. Τα μαθαίνουμε τα ξέρουμε και τα κάνουμε γαργάρα.  Η τα παρατάμε και αλλάζουμε δουλειά. Η ανοίγουμε ένα μπλογκ και τα γράφουμε εκεί. Η τα στέλνουμε σε τρωκτικά και αρούρια. Η τα εκμεταλλευόμαστε δια προσωπικόν όφελος και γινόμαστε επιχειρηματίες και φίρμες.
Η ζωή είναι αλήθεια σου δίνει επιλογές.
Η αλήθεια είναι όμως ότι δε χάθηκα για αυτό! Αυτό απλώς βοήθησε!
Απλώς βρέθηκα κλεισμένη στο δωμάτιό μου κοιτάζοντας επί 3 ώρες το κενό πλέοντας σε έναν ωκεανό απάθειας, ματαιότητας και απόλυτης έλλειψης ενδιαφέροντος για οτιδήποτε.
ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ! Το Χεμινγουεϊκό nada. Nada nada nada.
Προσπάθησα να σκεφτώ κίνητρα... όλα κατέληγαν στο ...E και..?
H περιρρέουσα ατμόσφαιρα σαφώς δε βοηθούσε.
Κάποια στιγμή πανικοβλήθηκα σκέφτηκα αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: Ελλειψη θέλησης για τη ζωή. Το ξανασκέφτηκα... Ναι... η ζωή... nada.
Σήμερα, μερικές μέρες μετά δυσκολεύομαι να βρω κίνητρα (αν μη τι άλλο τα συνήθη κίνητρα) αλλά κρατιέμαι από την αγάπη των φίλων μου (που μου κράτησαν το χέρι όταν ένιωσα ότι δεν έχει μείνει τίποτα), ακουμπάω πάνω σε ώμους και λέω φίλε δεν την παλεύω μία, αποχαιρετώντας τον Σούπερμαν που νόμιζα ότι ήμουν. Ξέρω ότι μπήκαμε για χρόνια στο τριπ του αυτόνομου, ανεξάρτητου, του τα καταφέρνω μόνος μου, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Εγώ ξέρω τους δικούς μου λόγους, όπως ξέρω πια ότι δε χρειάζεται να μπορώ μόνη μου. Μπορώ να χρειάζομαι τους άλλους.
Το ποστ είναι εξομολογητικό και ειλικρινές και απίστευτα αμήχανο...
Αλλά ... hookers?

Tα του Καίσαρος... κι όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα...

1. Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη. ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ: Η εταιρεία σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και βοηθάει την τοπική, εθνική και παγκόσμια κοινωνία, ανάλογα με το αντικείμενο και τη γεωγραφική της εξάπλωση. Σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν χρησιμοποιεί παιδική εργασία , δίνει ίσα δικαιώματα σε άντρες και γυναίκες, στις εθνικές, θρησκευτικές και φυλετικές μειονότητες και υπερκαλύπτει τη νομοθεσία σε θέματα υγιεινής και ασφάλειας εργασίας. Επιλέγει συνεργάτες που αποδέχονται τις ίδιες ηθικές αξίες.(από το εταιρικό site της τράπεζας)
2.Συνδικαλισμός. Σοβαρότητες πολιτικές ευθύνες έχει και η Κυβέρνηση η οποία όπως φαίνεται δεν υπολόγισε το μέγεθος και την έκταση των συνεπειών που έχουν για την ελληνική κοινωνία και τους πολίτες οι αποφάσεις της που αφορούν στην οικονομική παράδοση της χώρας μας στην τρόικα του Δ.Ν.Τ., της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ε.Κ.Τ., αλλά και στις διαχρονικές απαιτήσεις του ντόπιου κεφαλαίου. (από την ανακοίνωση της ΟΤΟΕ)
3. Πυροσβεστική. Κι αν υπήρχαν πυροσβεστικά μέσα στο εσωτερικό της τράπεζας; Ξανά ο λόγος στους πυροσβέστες: «Στον χώρο υπήρχαν πυροσβεστήρες. Πυροσβεστική φωλιά με αντλία δεν υπήρχε. Αλλά όλα έγιναν τόσα γρήγορα και ήταν τόσο μεγάλη η εστία, που ήταν αδύνατο κάποιος που δεν είναι έμπειρος να αντιδράσει». Πάντως το κατάστημα δεν είχε βεβαίωση πυρασφάλειας. «Δεν το απαιτεί ο νόμος. Ολα αυτά τα καταστήματα λειτουργούν μόνο με άδεια της Ενωσης Τραπεζών». (από ρεπορτάζ)
4. Εμείς? 

ΥΓ. Υπήρχε κι ένα 5ο με ένα πιτσιφρίκι που ωρυόταν πως ότι έγινε καλώς έγινε γιατί ήταν εκεί με τους φίλους της τους αντεξουσιαστές και υποστήριζε ότι δεν ήξεραν ότι είχε κόσμο μέσα... αλλά έφυγα. Δεν έκατσα να το ακούσω ΟΛΟ!

Γάτος πασιφίστας, πιο ψύχραιμα...

Ας πούμε ότι πέρασε κάπως... ότι αναστενάξαμε όσο δεν είχαμε αναστενάξει ποτέ πριν. Οτι μας έπιασε το στομάχι μας, ότι είπαμε με φίλους πόσο ντρεπόμαστε. Πόσο έχουμε απελπιστεί. Πόσο λυπόμαστε. Και πιο πολύ πόσο δεν ξέρουμε τι να κάνουμε.

Τι να κάνουμε;

Και κλείσαμε την τηλεόραση αηδιασμένοι. Και μαλλιοτραβηχτήκαμε και στα blogs.  Και θυμώσαμε και με τους μεν γιατί συνέχισαν σα να μη συνέβη τίποτα, με τους δε, γιατί είπαν αυτός φταίει κι όχι ο άλλος. Και ξανατηλεφωνηθήκαμε. Και είπαμε για τον τάδε που έβρισε λίγο και μετά συζήταγε για τα επιδόματά του και την άδεια και τους άλλους που έγραφαν κοσμικά σα να είναι στον κόσμο της Φάντα. Και για όλους εκείνους που πήραν το θέμα και το έκαναν κλασική πατσαβούρα μελόδραμα, αλαλάζοντας, εξέφρασαν τη λύπη τους και μετά πήγαν στο Κολωνάκι για φαγητό (ο Νικήτας μας είναι αυτός!)

Και δεν έβγαινε τίποτα. Και πήγαμε μια βόλτα στη θάλασσα όχι για να ξεχαστούμε, αλλά για να πάρουμε λίγο αέρα. Αλλά δεν έφτασε ο αέρας. Και δεν ξεχαστήκαμε. Και κάτσαμε μέσα και μας πλάκωσε η λύπη. Και η ματαιότητα. Και εκείνο το αβάσταχτο τίποτα.  Το δεν έχει μείνει τίποτα.
Και κάπου εκεί κοιταχτήκαμε στον καθρέφτη:
Και θυμηθήκαμε όλες τις μικρές φορές που είπαμε "δε βαριέσαι, μαλακία αλλά όλοι το κάνουν",
Τις μέρες της ευδαιμονίας και του ηδονισμού που δε θα τις δαιμονοποιήσουμε τώρα, αλλά ίσως εντοπίσουμε τη στιγμή που εγκλωβιστήκαμε σε αυτές.
Και κάπου εκεί μπορεί και να καταλάβουμε γιατί πια είμαστε τόσο θυμωμένοι. Γιατί είμαστε έτοιμοι να αρπαχτούμε στα χέρια για ψύλλου πήδημα. Γιατί παιδιά εμείς τη γαμήσαμε τη βάρκα.
Θυμάμαι κάθε μικρή τρύπα που βούλωνα πρόχειρα και τώρα μπάζει νερά και όσο και να βρίζω τον κατασκευαστή, το λιμενάρχη και τη θάλασσα, μαζί της θα βουλιάξω...

Ο γάτος μου με κλάδο ελαίας μου ζητάει απλώς να ξαναγίνω άνθρωπος!

Και μία ερώτηση!

Σήμερα δεν θα έπρεπε να έχει κηρυχθεί ως μέρα εθνικού πένθους;

Περαιτέρω... αφού η είδηση έκανε το γύρο σε blogs, αναρτήθηκε και επισήμως στα ΜΜΕ

Με ανακοίνωσή της η ΟΤΟΕ καταλογίζει ευθέως ευθύνες στον λαύρο κ. Βγενόπουλο (ο οποίος αλήθεια χαμογελάει ή εμένα κάνουν πουλάκια τα μάτια μου; Στο 0.46)

Φυσικά το άλλο μέρος της υπόθεσης είναι ότι η ΟΤΟΕ αυτά τα οποία καταγγέλει σήμερα, τα ήξερε και πριν. Πάντα τα ήξερε. Η αν δεν τα ήξερε να το κλείσουν το ρημάδι τους και να πάνε να καθαρίζουν φασολάκια.

Η Marfin φυσικά απαντάει άρες μάρες κουκουνάρες.

Και το βίντεο από τις κάμερες της τράπεζας κάηκε και άρα δεν έχουμε εικόνα για το ποιοί τις έριξαν τις μολότωφ... και δεν ξέρω εσείς αλλά εγώ σήμερα έχω ακούσει τουλάχιστον 10 ανθρώπους να αναρωτιούνται μήπως θα πρέπει να φύγουμε πια από αυτή τη χώρα.

Kι όμως τώρα τελευταία...

...έχω κάτι τέτοιες φαντασιώσεις ! ! !

Θα ήθελα να τους δω κρεμασμένους
Ο τηλεοπτικός εκδραματισμός με την 32χρονη έγκυο δεν αφήνει περιθώριο για να σκεφτεί ο καναπεδάτος ελληνάρας, γιατί δούλευε εκείνη την ημέρα σε μια Τράπεζα που βρίσκεται στον άξονα των διαδηλώσεων ΧΩΡΙΣ ΠΥΡΑΣΦΑΛΕΙΑ!!!
Τα Νέα μεταφέρουν αυτολεξεί την ανακοίνωση Βγενόπουλου «Εκφράζουμε την οργή μας κατά της Πολιτείας, που εγνώριζε ότι μόνο από τύχη δεν είχαν συμβεί μέχρι σήμερα τέτοια τραγικά περιστατικά... Τη μεγαλύτερη ευθύνη, όμως, έχουν οι ηθικοί αυτουργοί, που δυστυχώς δεν θα τιμωρηθούν ποτέ». Ομως δε λένε πως το κτίριο δεν είχε πυρασφάλεια. Πουθενά δεν το λένε.
Πρώτη είδηση στα Νέα σήμερα τα spreads. Ε ναι σωστά...
Προς τιμήν του ο Παντελής Μπουκάλας είναι ο μόνος που  ψελλίζει ερωτήματα όπως: είχε ή δεν είχε ρολά ασφαλείας το πυρποληθέν κτίριο; Ηταν ή όχι κλειδωμένη η πόρτα; Υπήρχε ή όχι έξοδος ασφαλείας; Είχαν ειδοποιηθεί ή όχι από την Αστυνομία όλες οι τράπεζες του κέντρου της πρωτεύουσας να απομακρύνουν το προσωπικό τους, γιατί ίσως αποτελούσαν στόχους;

Το γιατί υπάρχουν κάποιοι που πυρπολούν κτίρια με ανθρώπους μέσα ή βάζουν βόμβες που ανατινάζουν μικρά παιδιά και αυτό το ονομάζουν παράπλευρες απώλειες είναι πέραν της κατανόησής μου. Είναι για μένα μια εικόνα που παίζει στο μυαλό μου και με αφήνει αμήχανη. 
Γιατί πραγματικά ονειρεύομαι να τους δω κρεμασμένους!
Και δεν είναι αυτά τα όνειρά μου!
Ποτέ δε σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν να γίνουν αυτά. ΓΑΜΩΤΟ! ΠΑΛΙ!!!


ΥΓ. Ακόμα περισσότερο με ενοχλεί που όλα τα ΜΜΕ και δη τα ηλεκτρονικά αντί να κατεβάσουν όλες τις σελίδες ηδονισμού και αυταρέσκειας (για να μην πω αυνανισμού) και να αφήσουν μόνο ΑΥΤΟ το γεγονός για να το εμπεδώσουμε, για να μη μπορούμε να περισπαστούμε, αναρτούν στην κεντρική τους σελίδα άρθρα όπως:

Η Λόχαν είναι το "βαθύ λαρύγγι"

Ο Μάικλ Τζάκσον ήταν γκέι

Πράσινο σεξ για ουράνιους οργασμούς!

Κι εσείς είστε καραγκιόζηδες

 

 

Δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού...

...εκεί κατά τον 5ο π.Χ. αι. 

εεεε τώρα είμαστε στη φάση να κατεβάσουμε το διακόπτη!

Kάθε μέρα ο ίδιος τρόμος, κάθε μέρα οι ίδιες συζητήσεις, κάθε μέρα και μερικές ακόμη περικοπές, σενάρια κατααστροφής, κάθε μέρα λίγο περισσότερη κατάθλιψη.

Οι νεοέλληνες αναζητούν στο σάκο της συλλογικής λαμογιάς το πασπαρτού που θα τους διασώσει από τι άραγε? Από την έλλειψη όλων εκείνων που γέμιζαν το υπαρξιακό τους κενό.

Εδώ και πολύ καιρό μεγάλο  μέρος του πληθυσμού ζει στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας.

Για αυτό υπήρχαν τα στόρια. Τα κλείναμε. Μια χαρά!

Ε τώρα χάλασε ο μηχανισμός και τα γαμημένα τα στόρια έμειναν ανοιχτά.

Ελπίζω και ξέρω κι άλλους που μοιραζόμαστε την ίδια δυσανεξία για τα κλειστά στόρια.

Ελπίζω κι εγώ κι αυτοί πως ότι συμβαίνει θα ξαναδώσει αβάντα σε ποιότητες

όπως η αλληλεγγύη, το φιλότιμο, η συμπόνοια.

Ξέρω επίσης ότι θα δώσει αβάντα και στην εγκληματικότητα, την ανέχεια, τη βία.

Εδώ και κάμποσο καιρό αφήνω ένα πιάτο φαγητό στα σκαλιά του σπιτιού μου.

Οποτε μου περισσεύει. Αρκετά συχνά δηλαδή!

Στην αρχή το έκανα αμήχανα, πίστευα ότι κανείς δε θα το πάρει.

Στην αρχή είχα σοκαριστεί γιατί δεν πέρναγαν 10 λεπτά και το σκεύος εξαφανιζόταν.

Πλέον νιώθω κάπως έτσι:

Και δεν τρομάζω!

DONT LOOK UP!

Είπε ο Fernardo Becker

Ο καλλιτέχνης βρε κουτά!

Θερινό ηλιοστάσι...

Αναστάσιμη ωδίνη...

‘Ghost Train’ by Antoni Szczupal

"...Τώρα, 

με το λιωμένο μολύβι του κλήδονα

το λαμπύρισμα του καλοκαιρινού πελάγου,

η γυμνια ολόκληρης της ζωής

και το πέρασμα και το σταμάτημα και το πλάγιασμα

και το τίναγμα

τα χείλια το χαιδεμένο δέρας, 

όλα γυρεύουν να καούν.

Οπως το πεύκο καταμεσήμερα

κυριεμένο από το ρετσίνι

βιάζεται να γεννήσει φλόγα

και δε βαστά πια την παιδωμή-

φώναξε τα παιδιά να μαζέψουν τη στάχτη και να τη σπείρουν.

Ο,τι πέρασε πέρασε σωστά. 

Kι εκείνα ακόμη που δεν πέρασαν 

πρέπει να καούν

τούτο το μεσημέρι που καρφώθηκε ο ήλιος 

στην καρδιά του εκατόφυλλου ρόδου" 

                                                                                           Σεφέρης

Φύγαμε....

ΥΓ. Αν το θέλετε με άλλα λόγια... υπάρχει και εδώ

Μην το ψάχνεις... είναι δικό μου αυτό

Αντίστοιχα βεβαίως δικό μου είναι και αυτό...



Και φυσικά πάλι μπαίνουμε σε συζητήσεις τύπου ποιό από τα δύο είναι τελικά. Το ένα ή το άλλο; Ψευδοδιλήμματα δηλαδή και χαζοδυϊσμοί της σύγχρονης δυτικής σκέψης.
Την απάντηση έχει δώσει ήδη δια στόματος λογοτεχνικού ήρωα ο Τομ Ρόμπινς. Σουήτερς: Και το ένα και το άλλο! Γιατί να μη γίνεται;

Η ανάρτηση πιθανότατα να μη βγάζει νόημα, αλλά την κάνω μετά από μια περίοδο που το απονεννοημένο πήρε και έδωσε, σε μια ατμόσφαιρα που έχει βαφτεί με τόνους ώχρας (εδώ μιλάει ο ζωγράφος) λόγω της σκόνης που μεταφέρθηκε από τη Σαχάρα και έχει εγκλωβιστεί στην ατμόσφαιρα (εδώ μιλάει ο δημοσιογράφος) και δεν είμαι ο Σουήτερς αλλά είμαι και τα δύο και μπορώ να σκεφτώ και τρία τέσσερα ακόμη, που είμαι... Οπότε τι?

Οπότε διχασμός δεν παίζει. Από τριχασμός και πάνω.

 

Photo:Hedi Slimane

Να ζει κανείς ή να μη ζει; Είμαι από αυτούς που μπορούν να σκεφτούν παραλλαγές 
Πολλές παραλλαγές!

Φιλοξένησα έναν couchsurfer για ένα βράδυ. Κοίταξε τις φωτό που έχω στο ψυγείο και εικονοποιούν τις διάφορες φάσεις που έχω περάσει στη ζωή μου τα τελευταία 10 χρόνια και μου είπε Είσαι τόσα πολλά διαφορετικά πρόσωπα!


Βασικά δεν μου το είπε. Απλώς μου το θύμισε.
Και τον ευχαριστώ για αυτό.


Κυρίως γιατί είχα αρχίσει να βαριέμαι αυτό το ένα πρόσωπο που είχα γίνει πέφτοντας στην παγίδα του διλήμματος! Στη λούμπα ή το ένα ή το άλλο. ΠΟΤΕ δεν είναι ή το ένα ή το άλλο. Οι άπειρες πιθανότητες είναι ο κόσμος μας. Το ένα ή το άλλο είναι ο αυτοπεριορισμός μας, η αίσθηση της ασφάλειας, το βόλεμα, ο εγκλωβισμός μας.


Παλιά θα πάταγα ESC τώρα πατάω Home και γυρνάω στην άπειρη απιθανότητα!